22 juni 2017

Stadium IV

Een blog schrijven, hoe deed ik dat ook nog maar. Het is veel te lang geleden. Gelukkig merkte ik de afgelopen dagen dat ik zin gekregen had om er weer eens even voor te gaan zitten. Hopelijk zorgen de 'requests' ervoor dat ik weer wat regelmatiger ga posten. Want korte stukjes schrijven vind ik nog steeds leuk en de boeken waarover ik schrijf blijven me over het algemeen beter bij. Op naar Stadium IV van Sander Kollaard.

Laat ik beginnen met dat ik in de veronderstelling was dat dit boek over een jong stel zou gaan. Niets bleek minder waar, dit boek gaat over een pas gepensioneerd stel. De rest van wat ik van een vroegere recensie had onthouden klopte wel, maar ik moest toch even omschakelen. Stadium IV gaat over zo mooi mogelijk doorbrengen van je leven, terwijl je een ongeneeslijke vorm van kanker hebt. Heftig, op welke leeftijd dan ook.

Sarie is altijd docent aardrijkskunde geweest. Ze heeft alleen niet veel gezien van alle landschappen waarover ze altijd vertelde. Daar gaat nu eindelijk verandering in komen, na hun pensioen gaan ze reizen. Van Barend hoeft het allemaal niet zo, maar hij heeft het graag over voor zijn vrouw. En gaandeweg geniet hij steeds meer van de zoektocht naar de perfecte camper. Eindelijk is het dan tijd voor een test-weekendje in de Ardennen.

En dan gaat het mis. Sarie krijgt een epileptische aanval. Ze eindigt in het ziekenhuis. En als snel blijkt er meer aan de hand: uitgesaaide kanker, niets meer aan te doen. Wat dan te doen? Ze besluiten het beste van het nog resterende leven te maken. De reis wordt begonnen, op naar Zweden, waar elkaar tijdens een jeugdweekend hebben leren kennen.

Het boek straalt een enorme rust uit, berusting in het lot. Er samen het beste van maken. Uit Barends teder- en zorgzaamheid spreekt de enorme liefde voor zijn vrouw. Ondanks het zware onderwerp, is het boek hierdoor niet zwaar. 

Ik weet niet of ik het boek gelezen zou hebben als ik had geweten dat het over een ouder echtpaar ging. En waarschijnlijk zal ik me over 30 jaar beter in hun kunnen verplaatsen. Maar dat neemt niet weg dat boek me heeft laten zien wat de kracht van liefde is.

14 juni 2017

Niet bloggen ≠ niet lezen

Het feit dat m'n blog zo rustig is, betekend niet dat ik niet lees (pffoe, gelukkig niet  :)). Ik heb alleen niet meer zoveel inspiratie om er over te schrijven. Hieronder een lijstje met wat ik tot nu toe las dit jaar. Ben je ergens nieuwsgierig naar? Dan schrijf ik er alsnog een stukje over!


  1. Justin Cronin - The twelve (herlezing)
  2. Bram Bakker - Gekkenwerk
  3. Haruki Murakami - After dark
  4. Naime el Bezaz - In dienst bij de duivel
  5. Justin Cronin - The city of mirrors
  6. Astid Harrewijn - Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)
  7. Sabine van den Berg - De naam van mijn vader
  8. Banana Yoshimoto - Hardboiled / Hard luck
  9. J.M. Coetzee - In het hart van het land
  10. Nicci French - Zondagochtend breekt aan
  11. Herman Koch - Makkelijk leven
  12. Arthur van Schendel - Een zwerver verliefd
  13. Kathy Reichs - Deja dead
  14. Sander Kollaard - Stadium IV
  15. Adriaan van Dis - Het beloofde land
  16. Astrid Harrewijn - Daar heb je vrienden voor
  17. Agathe Wurth - De Maasmoorden
  18. John Lancester - What we talk about when we talk about the Tube
  19. Frederik Baas - Dagboek uit de rivier
  20. Japke-D. Bouwma - Gids voor de kantoorjungle
  21. Marlene van Niekerk - Triomf

19 februari 2017

Kroniek van een schandaal

Eind vorig jaar las ik het boek Kroniek van een schandaal van Zoë Miller. Een paar weken geleden zag ik de film  Notes on a scandal. Gelukkig detail: de film is net zo goed als het boek en Judi Dench is de beste vertolking van Barbara. Sinds ik Philomena zag, ben ik fan van haar.

Barbara is een wat conservatieve lerares. Sheba is nieuw op school: jong en soms wat naïef. Barbara helpt haar uit de brand en wurmt zichzelf zo langzamerhand in een vriendschap met Sheba. Ondanks zichzelf en dankzij haar slecht lopende huwelijk, belandt Sheba in een verhouding met een leerling. Ze vertrouwt het Barbara toe, die er als een vriendin mee omgaat. Maar op een gegeven moment komt toch haar ware aard boven.

Het is een prachtig boek, waarin het geniep van Barbara langzamerhand aan het licht komt. Maar omdat geen van de vrouwen onschuldig is, blijf je in dubio achter. Wiens kans moet je als lezer kiezen?

Natuurlijk is het een heel ander verhaal dan Disgrace van Coetzee. Maar toch lijk ik ergens de link gemaakt te hebben, want ik heb mezelf er meer dan eens aan moeten herinneren dat dit boek niet in Zuid-Afrika speelt, maar in Londen.

03 januari 2017

Ik las Nederlands 2016

Afgelopen jaar was er geen 'Ik lees Nederlands'. Wel een beetje ironisch, want dit jaar las ik meer Nederlandse boeken dan de jaren daarvoor. En dat zelfs onbewust. Of is dat juist de reden, dat ik er niet over nadacht? Wat ik las:

  1. Remco Campert - Een liefde in Parijs
  2. Otto de Kat - Julia
  3. Louis Paul Boon - Marieke Maaike's obscene jeugd
  4. Miquel Bulnes - Attaque!
  5. Yves Petry - De maagd Marino
  6. Tommy Wieringa - Dit zijn de namen
  7. Sylvia Witteman - De huisvrouwmonologen
  8. Anna Enquist - De verdovers
  9. Esther Gerritsen - Broer
  10. David van Raybrouck - Zink
  11. Binnert de Beaufort - Man haalt rijbewijs
  12. Kluun - Haantjes
  13. Josha Zwaan - Zeevonk
  14. Cees Nooteboom - De koning van Suriname
  15. Annelies Verbeke - Dertig dagen
  16. Adriaan van Dis - Nathan Sid
  17. Jelle Brandt Corstius - As in tas
  18. Simon de Waal - Vector
  19. Paulien Cornelisse - De verwarde cavia
  20. Willem Frederik Hermans - Het behouden huis
  21. Bavo Dhooge - De sok
  22. Josha Zwaan - Parnassia
  23. Wilfried de Jong - Aal
  24. Ernst Timmer - De val van mijn moeder
  25. Ralf Mohren - Tonic
  26. Griet Op de Beeck - Vele hemels boven de zevende
  27. Julia Geel - Ik zou uren met je kunnen praten maar
  28. Miquel Bulnes - Zorg 
  29. Hendrik Groen - Pogingen iets van het leven te maken
  30. Robert van Eijden - Boek (256 blz)
  31. Mariette Middelbeek - De mensen van de ambulance

02 januari 2017

2016 -> 2017

Wat valt er op de tweede dag van 2017 te zeggen over het voorafgaande jaar:
  • In 2016 las ik 52 boeken. Niet bijzonder veel, dacht ik, maar ik bleek de afgelopen jaren meestal de 50 boeken toch niet te halen.
  • Van de helft van boeken verscheen (nog?) geen blog. Over boeken schrijven begint toch wat moeite te kosten.
  • Dertig van de boeken waren van oorsprong Nederlands, zoveel las ik er nog nooit in één jaar!Ik las weinig boeken in het Engels. Zou dat te maken hebben met dagelijks Engelstalige mails en rapporten lezen en schrijven?
  • Ik las vanalles: sci-fi, thrillers, literatuur, YA: mooie variatie.

Wat eruit sprong:
  • Zeevonk van Josha Zwaan (heb haar echt ontdekt)
  • The girl on the train van Paula Hawkins (ik weet het, een bestseller, maar het is echt goed)
  • Het plan voor volledige werkgelegenheid van Magnus Mills.
Plannen voor 2017? Dat doe ik niet meer, ik zie wel wat er op mijn pad komt. Ben begonnen met de 'Passage trilogie' van Justin Croning. Deel 1 en 2 las ik al eerder, nu alles achter elkaar. Dat houdt me de komende weken wel van de straat.

En bloggen? Gewoon verder gaan met wat ik nu lees en af en toe nog iets schrijven over een tot nu toe overgeslagen boek.

Ik wens iedereen een nieuw mooi leesjaar!

18 december 2016

Harry Potter en het vervloekte kind

Sinds ik een auto heb, reis ik toch beduidend minder per trein. Maar af en toe vind ik een lange afstand per trein toch fijner. Dit weekend gaf me dat lekker veel tijd om te lezen. Hoewel ik al een boek had meegenomen voor de terugreis, was de laatste Harry Potter, Harry Potter en het vervloekte kind, toch aantrekkelijker. M'n moeder had hem liggen en vroeg of ik hem wilde lezen. Harry Potter was lang geleden, maar hier tegen zei ik geen nee. 

Weliswaar 330 pagina's, maar omdat het een toneelstuk is, vlieg je erdoor en had ik het bijna uit toen ik thuis was. Ik kreeg het boek mee met de mededeling dat het toch minder was dan de vorige boeken. Maar zelf vond ik dat eigenlijk wel meevallen. Misschien iets minder diepgang, omdat het zo snel leest, maar ik vond het toch wel degelijk spannend.

We zijn ruim 20 jaar verder, Harry is ondertussen vader van drie kinderen: James, Albus en Lily. Maar Albus valt een beetje uit de toon: hij is Zwadderaar in plaats van lid van Grifoendor, erg onhandig en weinig populair. En de band met z'n vader is niet goed. Natuurlijk leidt dat tot verzet. En in een wereld waarin men kan toveren, wordt dat al snel gevaarlijk.

Hoewel Voldermort in deel 7 was verslagen is het kwaad toch nog niet verdwenen....

Voor mij was dit boek goed voor een middagje nostalgisch terug naar Zweinstein.

26 oktober 2016

De koning van Suriname

De schrijfstijl van Cees Nooteboom vond ik in De omweg naar Santiago prachtig, maar dat boek was toch een beetje te veel van het goede. Het kostte me destijds behoorlijk wat moeite om er doorheen te komen. Maar met De koning van Suriname heb ik ontdekt dat die stijl fantastisch past bij korte verhalen. Steeds een korte tijd genieten van deze prachtige, meanderende stijl. 

De verhalen aan het begin van deze bundel spelen zich inderdaad af in Suriname. De eerste reis die Cees maakt. Voor mij was het ook mijn eerste bestemming buiten Europa. Alleen niet per (vracht)schip, maar 'gewoon' met het vliegtuig. Ook reist hij door Marokko: bussen die maar eens per dag gaan, aansluitingen van halve dagen. Reizen en nog eens echt wat zien. Ook ik ben in Marokko geweest, maar met een groep en een eigen busje is dat toch anders. Ergens bekruipt me het gevoel dat ik iets mis: het echte leven.

Dit boek was genieten. Het behoeft vast niet genoemd: ik ben meteen op zoek gegaan naar zijn andere bundels met reisverhalen.